Strona zespołu

                               Niebo ściemnia się podwójnie: opuszczone właśnie przez słońce, które zniknęło za lasami, i zasnuwające się ciężkimi chmurami. A pod nim, na ziemi, obojętnie przyjmujące perspektywę nocy i burzy, chłodne, czyste, równiutko ustawione nowoczesne domki. W domkach chłodne, czyste, równiutko ustawione nowoczesne meble, telewizory, komputery i inne sprzęty. Poza tym chłodni, czyści ludzie o idealnie wysterowanych mózgach. Przy domkach garaże, a w nich błyszczące, drogie i nowoczesne, ponure samochody. Niedaleko domków nowoczesny, schludny, niezwykle funkcjonalny zespół pawilonów handlowych. Za nimi mały park o wytyczonych z zegarmistrzowską precyzją alejkach, a w jego środku, na idealnie okrągłym placyku, stoi karuzela.
                              Osiedle jest miejscem, gdzie osiedlili się wybitnie uzdolnieni ludzie, prawdziwa elita biznesmenów i ekonomistów, śmietanka, naprawdę śmietanka. I potomstwo śmietanki, równie mdło i słodko zapowiadające się bachory. Czytaj dalej »

                               To nasze ulubione miejsce spotkań. Gromadzimy się tutaj przynajmniej kilka razy w tygodniu, zawsze nocą. Najpierw trochę opowiadamy sobie co tam u kogo słychać w jego pracy i w ogóle, potem zwykle zabieramy się za jedzenie tego, co tam któremu udało się dziś zdobyć, żeby w końcu zasiąść w półkolu wokół wylotu Głównej Rury i zobaczyć, co nowego przyniósł dzień, żeby oddać się tej perwersyjnej rozkoszy…
                             Trochę tu śmierdzi, ale nikomu to zbytnio nie przeszkadza. Jest tutaj ciemno i słychać głuche bulgotanie mieszającej się w zbiornikach, gęstej, brunatnozielonej mazi. Wiatr przeciskający się między zardzewiałymi ażurowymi konstrukcjami ze stali i betonu wydaje czasami przeraźliwe odgłosy, trzaskają źle umocowane blachy ścian i dachu, skrzypią dźwigary podtrzymujące szyny od lat nieużywanej suwnicy, jęczy łańcuch, na końcu którego zwisa ciężki hak. Wszyscy lubimy to miejsce. Czasami nad powierzchnią bulgoczącej mazi pojawiają się ulotne, delikatne niebieskawe ogniki… A jak tu pięknie w czasie burzy!
                              Wszyscy pracujemy dla Firmy, oczywiście w działach kontroli jej poszczególnych filii. Monotonne Czytaj dalej »

                 Niezauważalni, włączyliśmy się do procesji. Było to ze wszech miar zabawne, nieco niestosowne, niezbyt taktowne, niezbędne, żeby zabić nudę, która kiedyś tam zalała nas tak, jak w Pierwszych Dniach ocean zalał ryby (które, zanim to nastąpiło, miały może nadzieję, że przyjdzie im skakać po drzewach – w końcu nigdzie nie jest ani powiedziane, ani napisane, że Akt Stworzenia miał być przyjemnością dla wszystkich). Innym sposobem zabijania nudy było zastanawianie się nad tym, czy skończyliśmy tak dlatego, że byliśmy wyjątkowo złymi ludźmi, czy też kończą tak wszyscy… Ale nie znamy wszystkich. Nie znamy nikogo poza nami pięcioma… Może wszystkich pakuje się w paczki po pięć sztuk i wyrzuca na wiatr nicości… A może nie. Nas w każdym razie jest pięciu i pewnego dnia, niezauważalni, włączyliśmy się do procesji.
                  Procesja była poważną sprawą, sądząc po minach uczestniczących w niej ludzi i po melodiach pieśni, które śpiewali. Nieśli różne podniosłe malowidła, rzeźby i sztandary. Podnosili je wysoko ponad pochylone nisko głowy, zakryte czarnymi kapturami, aż proszącymi się o pranie i ogólną reperację, jak zresztą całe ich nader surowe odzienia.
                 Właśnie wchodzili do pogrążonego w strachu (bo nadciąga procesja) miasta. Przeszli przez nie tak, jak wcześniej przez kilka innych miast, nieświadomi, że, niezauważalni, włączyliśmy się do procesji. Celem marszu była skalista góra. Była już blisko – tuż za tym miastem zacznie się podejście… Niektórzy z ubranych w czarne i Czytaj dalej »